Sprzedaż ogółem prawie 912 mln., w tym 707 z usług, 178 z działalności handlowej i ponad 26 z produkcji. Zysk wyniósł 130 mln., a wypracowało go ponad 5.500 studentów (1/3 ogółu słuchaczy studiów stacjonarnych w uczelniach Wybrzeża). Średni zarobek pracującego wyniósł prawie 4,5 tys. złotych miesięcznie, co stanowiło 84 % najniższego wynagrodzenia w kraju.

Wyniki 1984 roku były cyfrowo imponujące: uzyskano ponad 618 mln. wpływów ze sprzedaży i ponad 103 mln. złotych zysku. Ale trzeba dziś pamiętać, że w tamtych czasach notowaliśmy w kraju bardzo wysoką inflację...

W dwudziestym roku działalności “T-S” wypłacił studentom za pracę kwotę ok. 50 mln złotych, która była porównywalna z funduszami stypendialnymi, jakimi dysponowały łącznie wszystkie uczelnie trójmiejskie. Spółdzielnia stała się dużym przedsiębiorstwem skupiającym w swych szeregach ok. 6 tys. studentów i zatrudniającym 200 pracowników etatowych. Informowano, że ponad połowa zleceń podejmowanych przez studentów dotyczy prac specjalistycznych.

W lipcu 1978 roku politechniczne pismo studenckie „Kluka”, w wydaniu specjalnym, przygotowanym dla kandydatów na studentów, informowało, że w 1977 roku w „Techno-Service” zatrudnionych było 5950 osób (w tym 2620 z PG), a liczba zarejestrowanych członków wynosiła 9283 (w tym 3642 z Politechniki Gdańskiej). Zatrudniony więc był co trzeci student studiujący stacjonarnie w środowisku gdańskim.

10-lecie “Techno-Service” okazją do ocen i podsumowań - w spółdzielni pracowało wtedy 4347 studentów, uzyskano wpływy ze sprzedaży w kwocie ok. 23 mln, a zysk do podziału wyniósł ponad 2 miliony złotych.

W 1968 roku spółdzielnia liczyła ok. 330 członków, w tym 36 kobiet. Dawała zatrudnienie 1365 osobom, w tym 192 kobietom. Wśród członków zdecydowanie przeważali studenci Politechniki Gdańskiej 304 osoby.

W 1962 roku liczba członków przekroczyła 190. W tym też roku uchwalono limit rocznych zarobków studentów do poziomu 4 tys. złotych. Chodziło o to, aby ograniczyć pogoń za pieniędzmi, aby nie odebrała ona studentom motywacji do osiągania celu najważniejszego: postępów w nauce.

Łączna kwota spółdzielczych zapomóg dla studentów przekraczała 3-4 -krotnie fundusze rektorskie Politechniki Gdańskiej, przeznaczane na ten cel. Z tego powodu w środowisku krążył żart, że to politechnika istnieje... przy spółdzielni, a nie odwrotnie.

W 1961 roku spółdzielnia uzyskała 278 tys. czystej nadwyżki. 112 tys. przeznaczono do podziału między członków, resztę na potrzeby ZSP, rozwój studenckiej turystyki, budowę szkół i fundusz socjalny. Zafundowano również dwie pierwsze zapomogi dla studentów: po 400 złotych na wyprawki niemowlęce!