Do budowy pawilonu przy ul. Wyspiańskiego potrzebne było ok. 100 ton stali. Tyle też zamówiliśmy. I oto pewnej nocy owa stal zaczęła nadchodzić pociągami i nie miał kto jej rozładować. Miałem wówczas “Trabanta”, a mój zastępca “Syrenę”. I tymi dwoma samochodami całe 100 ton przewieźliśmy na plac budowy - wspomina Krzysztof Kotarski (lata 70).

Otóż, studenci przyjęli zlecenie na wyniesienie ze szkoły dużej ilości łóżek po kolonii wakacyjnej i przygotowanie sal do lekcji. Praca miała trwać kilka dni i za takie dzieło uzgodniono stosowną zapłatę. Studenci wykonali ją jednak w parę godzin, eksmitując łóżka... na lince przez okno. Były kłopoty z wyegzekwowaniem zapłaty, bo zleceniodawcy nie mogli zrozumieć, jak w tak krótkim czasie można było wykonać tyle roboty - wspomina Krzysztof Kotarski (lata 70)